We gebruiken cookies om ons bereik te meten en Nahoko te verbeteren. Met je toestemming slaat Google Analytics informatie op je apparaat op en leest die uit. Accepteer, weiger of kies per doel: je kunt je keuze altijd wijzigen via ‘Mijn cookiekeuze wijzigen’ onderaan elke pagina. Privacy
Elke titel hier hebben we uitgekozen voor één bepaald moment, met een regel over waarom. Filter op type, situatie, genre of de diensten die je hebt, of zoek gewoon zelf.
Twee astronauten raken los in een baan om de aarde nadat brokstukken hun shuttle slopen, en dat vertelt de film bijna in real time. Zeven Oscars, waaronder die voor regie van Alfonso Cuarón. Kijk hem op het grootste scherm dat je hebt.
De gebroeders Coen over Minnesotaanse beleefdheid en slechte beslissingen: een autoverkoper betaalt twee mannen om zijn eigen vrouw te ontvoeren, en een hoogzwangere hoofdagent begint het plan uit elkaar te trekken. Oscars voor het scenario en voor Frances McDormand.
Edgar Wright, Simon Pegg en Nick Frost maakten eerst een komedie en pas daarna een horrorfilm. Als een Londense luiaard eindelijk doorheeft dat de doden rondlopen, is zijn plan: naar de kroeg gaan en afwachten.
Ruim vijftig jaar oud en collega's citeren het nog steeds op het werk. Koning Arthur en zijn ridders gaan op heilige queeste, met kokosnoten tegen elkaar slaand in plaats van te paard, met bar weinig waardigheid.
Een concierge en zijn jonge piccolo raken verstrikt in een diefstal, een familievete en een oorlog in een verzonnen Europees land. Wes Anderson op zijn speelst, goed voor vier Oscars: voor decor, kostuums, grime en muziek.
Er wordt nauwelijks gepraat en er wordt niets verspild. Overdag doet hij stuntwerk voor films, 's nachts zit hij achter het stuur bij overvallen, tot een stille buurvrouw of buurman zijn plannen verandert.
De eerste speelfilm van Quentin Tarantino. Een overval is al mislukt, en de mannen die eraan wisten te ontsnappen zitten in een pakhuis uit te zoeken wie van hen een agent is.
Tom Hardy rijdt op een avond naar Londen en stapt de hele film niet meer uit zijn auto. Vijfentachtig minuten, een telefoon en een leven dat telefoontje voor telefoontje uit elkaar valt.
Lola heeft twintig minuten om 100.000 mark bij elkaar te krijgen. De film speelt die minuten drie keer af, steeds met kleine verschillen. Na tachtig minuten is het voorbij en heb je niet één keer op je telefoon gekeken.
Hitchcock, 1948. Twee jonge mannen verstoppen een lijk in een kist en geven er vervolgens een etentje omheen. Het lijkt opgenomen in een paar lange shots, waardoor de kamer elke minuut kleiner aanvoelt.
Sam Rockwell zit alleen op een maanbasis, vlak voor het einde van zijn driejarige contract. Dan gaat er iets mis, en hoe minder je ervan weet, hoe beter.
Jim Carrey en Kate Winslet zijn beter dan je zou verwachten. Na een breuk laten ze elkaar allebei uit hun geheugen wissen, en halverwege wil hij het stoppen. Het scenario van Charlie Kaufman won de Oscar, Michel Gondry regisseerde.
Je wordt meteen gewaarschuwd dat dit geen liefdesverhaal is. Geloof dat maar. De film springt door de tijd om te laten zien waar een schrijver van wenskaarten de mist inging met een vrouw die niet in de liefde gelooft.
In de nabije toekomst wordt een eenzame man verliefd op de stem van het besturingssysteem van zijn computer. Spike Jonze maakt van dat idee iets warmers dan je denkt, en het scenario won een Oscar.
Jennifer Lawrence won de Oscar voor beste actrice als jonge weduwe die net zo van slag is als de man die ze ontmoet, net uit een psychiatrische kliniek. En dan is er nog een danswedstrijd. Grappig, en een beetje ruw aan de randen.
Johnny Depp, bleek en zachtaardig, met messen waar zijn handen hadden moeten zitten, neergezet in een pastelkleurige buitenwijk die niet weet wat ze met hem aan moet. Hij knipt de heggen tot dinosaurussen. Tim Burton op zijn zoetst.
Twee vreemden ontmoeten elkaar in de trein en lopen een nacht lang pratend door Wenen. Dat is de hele film, en precies daarom zetten stelletjes hem steeds weer op.
Kunnen een man en een vrouw gewoon vrienden zijn? Nora Ephron besteedt er jaren aan in haar script, en de deli-scène is nog steeds degene die iedereen aanhaalt.
Owen Wilson speelt een schrijver op vakantie in Parijs die om middernacht in een auto stapt en in de jaren twintig belandt. Milder over nostalgie dan je zou verwachten.