Używamy plików cookie, aby mierzyć oglądalność i ulepszać Nahoko. Za Twoją zgodą Google Analytics zapisuje i odczytuje informacje na Twoim urządzeniu. Zaakceptuj, odrzuć lub wybierz według celu: możesz zmienić zdanie w każdej chwili w sekcji „Zmień moje ustawienia plików cookie” na dole każdej strony. Prywatność
Każdy tytuł tutaj wybraliśmy na konkretny nastrój, z jednym zdaniem o tym, dlaczego. Zawęź listę według rodzaju, sytuacji, gatunku albo platform, które masz, albo po prostu wyszukaj.
Dwoje astronautów odrywa się od promu na orbicie, gdy szczątki rozbijają ich statek. Całość opowiedziana niemal w czasie rzeczywistym. Film dostał siedem Oscarów, w tym za reżyserię dla Alfonso Cuaróna. Odpal go na największym ekranie w domu.
Bracia Coen o minnesotańskiej uprzejmości i złych decyzjach: sprzedawca samochodów płaci dwóm facetom, żeby porwali jego własną żonę, a mocno ciężarna szefowa policji zaczyna rozbierać ten plan na części. Oscary dostały scenariusz i Frances McDormand.
Edgar Wright, Simon Pegg i Nick Frost zrobili najpierw komedię, a dopiero potem horror. Gdy londyński safanduła w końcu zauważa, że zmarli chodzą po ulicach, jego plan brzmi: iść do pubu i przeczekać.
Ma ponad pięćdziesiąt lat, a ludzie wciąż cytują go w pracy. Król Artur i jego rycerze wyruszają na świętą misję, zamiast koni stukają kokosami i nie mają za grosz godności.
Konsjerż i jego młody boy hotelowy wpadają w aferę z kradzieżą, rodzinną wojnę i prawdziwą wojnę w zmyślonym europejskim kraju. Wes Anderson w najbardziej zabawowej formie, a film zgarnął cztery Oscary: za scenografię, kostiumy, charakteryzację i muzykę.
Prawie nikt tu nie gada i nic nie idzie na marne. W dzień jest kaskaderem na planach filmowych, a nocą siada za kierownicą przy napadach, aż cichy sąsiad miesza mu plany.
Pełnometrażowy debiut Quentina Tarantino. Napad już poszedł nie tak, a faceci, którym udało się wyjść z tego cało, siedzą w magazynie i próbują ustalić, który z nich jest policjantem.
Tom Hardy jedzie nocą do Londynu i przez cały film nie wysiada z auta. Osiemdziesiąt pięć minut, telefon i życie, które rozpada się przy kolejnych rozmowach.
Lola ma dwadzieścia minut, żeby zdobyć 100 000 marek, a film odtwarza te minuty trzy razy, za każdym razem z drobnymi zmianami. Trwa osiemdziesiąt minut i ani razu nie zerkniesz na telefon.
Hitchcock, 1948. Dwóch młodych mężczyzn chowa ciało w kufrze, a potem wydaje przyjęcie dokładnie w tym pokoju. Całość wygląda jak kilka długich ujęć, więc z każdą minutą robi się w nim ciaśniej.
Sam Rockwell samotnie siedzi na księżycowej bazie, tuż przed końcem trzyletniego kontraktu. Potem coś idzie nie tak, a im mniej o tym wiesz, tym lepiej.
Jim Carrey i Kate Winslet są lepsi, niż się spodziewasz. Po rozstaniu każde z nich każe wymazać sobie drugą osobę z pamięci, a w połowie on chce to przerwać. Scenariusz Charliego Kaufmana dostał Oscara, za kamerą stanął Michel Gondry.
Uprzedza cię od razu, że to nie jest historia miłosna. Uwierz mu. Film skacze po osi czasu, żeby pokazać, w którym miejscu autor kartek okolicznościowych zawalił sprawę z kobietą, która nie wierzy w miłość.
W niedalekiej przyszłości samotny facet zakochuje się w głosie systemu operacyjnego swojego komputera. Spike Jonze robi z tego pomysłu rzecz cieplejszą, niż się wydaje, a scenariusz dostał Oscara.
Jennifer Lawrence dostała Oscara dla najlepszej aktorki za rolę młodej wdowy, która jest tak samo rozchwiana jak facet, którego poznaje tuż po wyjściu ze szpitala psychiatrycznego. Do tego konkurs tańca. Śmieszny i trochę szorstki.
Bill Murray i Scarlett Johansson, oboje nie śpią o trzeciej w nocy w tokijskim hotelu. Prawie nic się tu nie dzieje i właśnie na tym polega urok tego filmu.
Johnny Depp, blady i łagodny, z ostrzami zamiast dłoni, wrzucony na pastelowe przedmieście, które nie wie, co z nim zrobić. Przycina żywopłoty na kształt dinozaurów. Tim Burton w najsłodszym wydaniu.
Czy kobieta i mężczyzna mogą się po prostu przyjaźnić? Scenariusz Nory Ephron męczy się z tym pytaniem przez całe lata, a scena w delikatesach to wciąż ta, którą wszyscy cytują.
Owen Wilson gra pisarza na wakacjach w Paryżu, który o północy wsiada do samochodu i ląduje w latach dwudziestych. O nostalgii mówi łagodniej, niż się spodziewasz.